Voor jou


Lifestyle, Storytime / woensdag, september 12th, 2018

Ik zal jullie een beetje meer vertellen over mijzelf. Mijn jeugd en opvoeding is alles behalve “normaal” geweest. Als klein meisje stond ik al vroeg op eigen benen en leerde mijzelf verantwoordelijkheid aan, verantwoordelijkheid voor mezelf en alles en iedereen om mij heen. De boodschap van- ‘als ik niet voor mezelf zorg wie doet het dan wel!?’ had zich al vroeg geregistreerd. En met deze realisatie verdween mijn laatste restje (kinderlijke) onschuld.

Ik heb mij nooit verzet of gerebelleerd tegen deze verwaarlozing, zoals misschien anderen zouden doen. Mijn zin om het goed te moeten doen en goed te willen zijn overheerste zo dusdanig dat ik mezelf nooit de vrijheid toegestaan heb echt fouten te maken. Want fouten worden zeer zwaar afgerekend, fouten zijn permanent. Dat was de boodschap die mij vanuit huis uit geleerd is. Dus ik moest alles echt goed doen. En dat deed ik. Mijn opleidingen zoals dat hoort gevolgd, altijd hard gewerkt en er nooit vanuit gegaan dat mij ook maar een ding zomaar aangereikt zal worden.

Je zult denken dat dit een eenzame jeugd is geweest en soms is dat het ook echt geweest. Maar al dat alles veranderde toen ik mijn beste vriendin leerde kennen. Ik kreeg in die jongere jaren niet alleen haar, maar ik was ook welkom bij haar familie. Ik werd geaccepteerd precies zoals ik was. En dit was voor het allereerst in mijn zestien jarige leven, dat iemand mij nam voor precies wie ik was. Niet tolereren, maar volledig accepteren. Er zijn geen woorden genoeg in mijn vocabulaire om je voldoende uit te kunnen leggen hoe fantastisch dit voelde.

Doordat ik haar heb leren kennen heb ik geweten dat het mogelijk is dat er van mij gehouden word. Onvoorwaardelijk. Maar het heeft tot op een jaar geleden geduurd dat ik dit zelf ook echt ben gaan geloven. Doordat er niet vanuit huis van mij gehouden is zoals dat hoort, dat ik geen stimulans heb gekregen, geen opvoeding heb genoten en mij aangepraat is dat ik dat ook allemaal niet verdiend heb, geloofde ik het ook. Ik geloofde de woorden dat er misschien toch echt een houdbaarheidsdatum zit aan iedereen die pretendeert van mij te houden. Want iedereen zou uiteindelijk toch weggaan zo werd mij verteld.

Sommige mensen in mijn leven hebben ook daad bij woord gevoegd bij deze woorden. Maar het tegendeel is ook bewezen. En dat tegendeel, die uitzondering op de regel heeft mijn ogen geopend vorig jaar. Dat een kostbaar verloren iets haar weg terug gevonden heeft naar mij, liet mij zien dat al die verzinsels die ik door de jaren heen gelooft heb en mezelf aangeleerd heb, het gegeven people always leave, niet altijd zo hoeft te zijn. En al mocht het gebeuren dat hoeft dat niet perse aan mij te liggen. Ik hoef niet al die verantwoording te dragen. Niet alle gedragingen van mensen hoef ik op mijn schouders te dragen. Enkel de mijne.

En toen ik mij dit eindelijk realiseerde was het alsof er een shitload aan last van mij afviel. Eindelijk zag ik mezelf en de wereld voor precies dat het is. En wist ik zonder enige twijfel dat ik gekoesterd mag worden, ik ben dat waard. En de mensen die zich dit niet mogen realiseren zijn gewoon niet de juiste mensen voor mij. Ik hoef mijzelf niet te bewijzen, ik ben gewoon genoeg precies zoals ik ben.

En misschien klinkt mijn verhaal je vreemd in je oren, het enige dat ik je dan maar kan zeggen is, gelukkig maar! Gelukkig dat je dit leest als een verhaal, als een blogpost, maar geen herkenningspunten vind. En voor jou, jij die mij verhaal wel (ergens) herkent, wil ik zeggen je bent niet alleen, jij bent genoeg, jij bent mooi, jij hebt een prachtige ziel, jij bent jij en jij doet er toe, always and forever….

Liefs,

Stephanie

X.

Cannot get other user media. API shut down by Instagram. Sorry. Display only your media.

10 Replies to “Voor jou”

  1. Wat een prachtig geschreven stuk zo eerlijk en openhartig en echt een hart onder de riem voor een ander. Jij bent een prachtig persoon, de mensen die dit nooit hebben gezien hebben echt iets prachtigs verloren.

  2. Vind het zo rot voor je dat je zo bent opgegroeid en alleen maar tekorten hebt gehad. Maar als ik zie wat voor persoon jij bent en dat haal je echt wel uit jou artikelen zou ik zeggen hun verlies niet de jouwe!! #moordvrouw

  3. Heel openhartig echt knap van je dat je dit zo integer weet te verwoorden. Zelf ken ik dit niet ik kom uit een hecht fijn groot gezin maar in mijn nabije omgeving ken ik wel iemand die deze ervaringen ook heeft vind ik echt best heftig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.